Poznawanie 500-letnich miast Kuby

Poznawanie 500-letnich miast Kuby

Wkrótce po przybyciu na Kubę w 1511 r. Konkwistador Diego Velázquez de Cuellar rozpoczął tworzenie siedmiu pionierskich willi (miasteczek) w nowej kolonii w celu podporządkowania tubylczych mieszkańców Taíno. Cztery wille Velázqueza - Trinidad, Sancti Spíritus, Camagüey i Santiago de Cuba - zostały poddane poważnym liftingom w ciągu ostatnich kilku lat, aby zbiegły się z ich pięciolatkami.

Zrewitalizowane i gotowe do zwiedzania każde miasto oferuje podróżującym wyjątkową okazję do doświadczenia nieco kubańskiej historii.

Santiago de Cuba

Każdy, kto planuje odwiedzić Kubę, powinien rozważyć stawianie czoła swędzącym wschodnim upałom i opuszczeniu Santiago de Cuba, drugiego co do wielkości miasta w kraju, które zostało założone 25 lipca 1515 roku i nazwane imieniem św. Jakuba Apostoła. Udoskonalenia infrastruktury Santiago, stanowiące część inicjatyw mających na celu przygotowanie miasta do obchodów 500-lecia, koncentrują się na dwóch głównych obszarach. Central Parque Céspedes przeszedł bardzo potrzebną metamorfozę po zniszczeniach dokonanych przez Hurricane Sandy w 2012 roku, a zewnętrzna część okazałej katedry zaprojektowanej przez Carlosa Segrerę w 1922 roku zyskała nowe życie dzięki znacznej pracy wykonanej na kopule i przystojnych dzwonnicach. Po drugiej stronie placu podobna architektoniczna precyzja została zastosowana do kolejnego dzieła Segrery, wspaniale eklektycznego klubu San Carlos, który jest obecnie muzeum sztuki dekoracyjnej. Podobnie Hotel Imperial jest teraz radykalnym przemyśleniem wspaniałego, ale długo nieużywanego hotelu; Odnowione fasetowe gwiazdki i pokoje są dostępne do rezerwacji. Hotel położony jest przy głównej ulicy handlowej w Santiago, Calle Saco, przy bulwarze dla pieszych.

Druga część projektu Santiago 500 obejmowała remont zaniedbanego portu. Nabrzeże miasta od dawna było częściowo opuszczoną strefą martwą, rażąco nieprzystającą do metropolii tej wielkości. Walcząc z biurokracją i opóźniając budowę, planiści przepchnęli się przez miejski renesans zainicjowany przez eleganckiego malecón (molo) upiększone palmami, restauracjami, placem zabaw i nowym parkiem. Mówi się nawet o przywróceniu linii tramwajowej miasta, nieużywanej od lat pięćdziesiątych.

Trinidad

Jedna z najlepiej zachowanych hiszpańskich osad kolonialnych w Ameryce, Trinidad czuje się tak, jakby zapadła w głęboki sen w 1860 roku i dopiero się obudziła. Prace remontowe w związku z 500. rocznicą założenia miasta w 2014 r., A także trwającymi reformami gospodarczymi Kuby, dały odwiedzającym to miejsce światowego dziedzictwa UNESCO wiele powodów do pozostania na jawie, szczególnie na froncie gastronomicznym.

Przed 2011 r. Trinidad miał tylko trzy prywatne restauracje. Dziś jest ich ponad dziewięćdziesiąt, wiele mieści się w bogatych rezydencjach kolonialnych, z których słynie miasto. Wśród czołowych są Sol Ananda, która wyróżnia się wykwintnym umeblowaniem i przygód międzynarodowej kuchni, i Vista Gourmet, niezapomniany z romantycznego tarasu na dachu, gdzie można cieszyć się daniami z surfingu i torfu z dobrym towarzyszącym bufetem.

Trynidad przeżywa falę nowych casas particulares (prywatne kwatery prywatne) i z niecierpliwością czeka na koniec dwóch powolnych, ale drobiazgowych projektów budowy hoteli. Jednym z nich jest włączenie ruin starej kaplicy na szczycie wzgórza (La Popa) do pięciogwiazdkowego obiektu butikowego. Kolejny, blok od głównego placu, przekształci wspaniały, ale długo pleśniowy Palacio Iznaga w hotel, który przystoi baronowi cukru, który kiedyś tam mieszkał.

Centralnym punktem obchodów rocznicowych w 2014 roku w Trinidad było otwarcie pięknie odrestaurowanego Casa Frias, centrum kultury, które prezentuje niesamowicie szczegółowy model skala historycznego centrum Trinidad na parterze.

Sancti Spíritus

Sancti Spíritus to miasto słabszych Kubów, najmniej znane i najmniej odwiedzane siedem fundacji Velázqueza wille. Gruby i lekki dla turystów, jego sieć twardych ulic został poddany gruntownej przebudowie w 2014 roku. Krótkie przejście odkrywa szorowane brukowane uliczki i kolonialne gmachy odmalowane w tęczy o wspaniałych karaibskich kolorach. Centralnym punktem renowacji jest Calle Independencia, miasto bulevar (ulica handlowa zamknięta dla ruchu kołowego), świeżo upiększona palmami doniczkowymi, ławkami i posągami lokalnych osobowości, a ograniczona nowym atrakcyjnym hotelem butikowym Don Florencio, zajmuje odrestaurowane wykopaliska kolonialne.

Wraz z eksplozywnym rozwojem sektora prywatnego Kuby, nowe restauracje zarządzane przez państwo mają tendencję do krótkotrwałego oszczędzania, ale wyjątki można wprowadzić w przypadku Taberna La Ribera Yayabo. Ta elegancka bodega w stylu retro nad brzegiem rzeki, z widokiem na charakterystyczny garb Sancti Spíritus, serwuje kubańskie potrawy o hiszpańskim wpływie gotowane na otwartym grillu z widokiem na jadalnię. Posiłki uzupełniają wyborne wina z jednej z najlepszych piwnic na Kubie (w przepastnym pokoju na dole) i polecane przez rezydenta sommeliera, gatunek zagrożony na Kubie do niedawna.

W pobliżu można objechać Casa de la Guayabera, mini-muzeum, które ożywia od dawna przekonanie, że Sancti Spíritus jest miejscem narodzin plisowanych guayabera "Koszula ślubna".Aby dodać ważność do roszczenia, małe muzeum na miejscu wyświetla szklane skrzynki z dawnych guayaberas noszonych przez takich jak Fidel Castro i Gabriel García Márquez, a warsztat obok demonstruje umiejętności związane z ich wykonaniem.

Camagüey

Założony jako Santa María del Puerto del Principe w lutym 1514 r., Camagüey od dawna był regionalnym contrarianem, równoważącym zaufanie Hawany do ponurej zaprzysiężenia Santiago. Nowoczesny renesans miasta rozpoczął się w 2008 roku, kiedy to stare centrum kolonialne, wyróżniające się niezwykłą labiryntową architekturą ulic i hojnymi barokowymi kościołami, zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Z okazji 500-tych urodzin, rehabilitacja Camagüeya przyspieszyła.

Od 2013 roku miasto otworzyło kilka eleganckich restauracji, dziwaczny Bar Yesterday poświęcony The Beatles, oraz cztery nowe hotele w stylu kolonialnym, od królewskiego hotelu Santa María po hotel Camino de Hierro o tematyce kolejowej. Być może najbardziej zainspirowany twórczością z okazji 500-lecia, to "Calle de los Cines", odcinek arterii Calle Agramonte, który został przeniesiony do motywu filmowego. Kluczowa rola Camagüey w historii kina kubańskiego jest skatalogowana za pomocą kina multipleksowego, galerii wideo-art, centrum studiów filmowych, restauracji z fotelami dla reżyserów filmowych i tematem filmu w barze Casablanka.

Artykuł został odświeżony w lipcu 2017 r.

Podziel Się:

Podobne Strony

add